ဝင္ခါနီးေနလံုးဟာ မအူေခ်ာင္းရဲ့ အေနာက္ယြန္းယြန္းမွာ ေမးတင္လို႔ေနတယ္။ ပုစြန္ဆီေရာင္ထေနတဲ့ ေကာင္းကင္ဟာ အိပ္တန္းျပန္ငွက္ေတြနဲ႔ စည္ကားေနေလရဲ့ ။ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္ လမုပင္ေတြက အစီအရီ ။ ေခ်ာင္းေရျပင္ကို ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ေလေျပေႀကာင့္ ေခ်ာင္းေရသင္ျဖဴးဟာ လိႈင္းႀကက္ခြပ္ေတြနဲ႔ မခို႔တရို႔လွေနတယ္ ။
``ေဟ့ေကာင္ သံခဲ ဘာေငးေနတာလဲ ။ ငါမင္းကို ဟိုအပင္နားေလွာ္ဖို႔ ေျပာေနတယ္ေလ´´
အေဖ့ရဲ့ ခပ္ေငါက္ေငါက္ အသံအေရာက္ ။ သံခဲရဲ့ ေခါင္းထဲက သဘာဝအလွေတြလည္းေပ်ာက္ ။ ေလွကိို အေဖညႊန္ျပရာ အပင္ဆီအျမန္ ေလွာ္ခတ္ရတယ္ ။ မဟုတ္ရင္ အေဖ့ေဒါသက သံခဲ ေခါင္းေပၚကို ေဒါက္ခနဲ က်လာမွာေလ။ အပင္နားေရာက္ခါနီးမွ ေလွကိုအရွိန္ေသေစဖို႔ တက္ကို ေနာက္ျပန္ခတ္လိုက္တယ္။ အပင္က ေရထဲကေန တစ္ေတာင္သာသာထိုးထြက္ေနတယ္။ အေဖက ေရေပၚ ေပၚေနတဲ့အကိုင္းကို ဆြဲယူျပီး တန္းႀကိဳးကို ခ်ည္လိုက္တယ္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ အေဖ ေငါက္စရာ မလိုဘဲ ေလွကို အေဖညႊန္ရာ သစ္ပင္ဆီ အလိုက္တသိ ေလွာ္ခတ္ေပးလိုက္တယ္ ။ အေဖက အကိုင္းတစ္ခုကို ဆတ္ခနဲဆြဲယူျပီး တန္းႀကိဳးကို ခ်ည္လိုက္တယ္။ တန္းႀကိဳးက ေရျပင္အထက္ တစ္ထြာေက်ာ္ေက်ာ္တြင္ မေလ်ာ့မတင္း ။ သံခဲကေလွကို တန္းႀကိဳးတစ္ေလွ်ာက္ အလိုက္သင့္ ကပ္ေပးလိုက္တယ္။ အေဖက ပလိုင္းထဲက ပုရစ္ေတြကို ႏႈိက္ ။ ရုန္းကန္ေနတဲ့ ပုရစ္ရဲ့အေတာင္နဲ႔ေျခေထာက္ေတြကို ပူးေနေအာင္ အုပ္ကိုင္ ။ ပုရစ္ကို ကုပ္ကေန အျမီးထိ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ထိုးသြင္း ။ ပုရစ္တပ္ထားတဲ့ ငါးမွ်ားႀကိဳးကို တန္းႀကိဳးမွာခ်ည္ ။ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ပုရစ္ငယ္ဟာ ေရျပင္အထက္မွာ ငါးႀကီးေတြကို ျမွဴဆြယ္ေနရရွာတယ္။
`````ဟင္းးးးးးးးးးး´´´´´´´´´
ခပ္ႀကိတ္ႀကိတ္ခ်လိုက္တဲ့ သက္ျပင္းသံကိုေတာင္ အေဖက ႀကားသြားေလရဲ့ ။ သံခဲကို မ်က္ေထာက္နီနဲ႔ႀကည့္ျပီး။
``မင္းကို မာေအာင္ေႀကာေအာင္ သံခဲလို႔ အမည္ေပးထားတာကြ ။ ခုေတာ့ လူနဲ႔နာမည္က တျခားစီ ။ အားေန ေငးလိုက္ေတြးလိုက္ သက္ျပင္းခ်လိုက္နဲ႔ ။ ေတာက္ ေရွ႔ကိုနည္းနည္းတိုးစမ္း ။ ငါးမွ်ားႀကိဳးေတြ ခ်ည္ရမယ္´´
အေဖ့ရဲ့မာဆတ္ဆတ္ေလသံကို သံခဲ မတြန္းလွန္နိုင္ ။ ေလွကို ေရွ့နည္းနည္းေရာက္ဖို႔ ေရကို ေလွာ္တက္နဲ႔ ဆြေပးလိုက္ရတယ္။ အေဖကေတာ့ သူ႔အလုပ္ေတြကို သူဆက္လုပ္ေနတယ္။ ပုရစ္ငယ္ေတြကေတာ့ တစ္ေကာင္ျပီး တစ္ေကာင္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ အသံုးခ်ခံေနရတယ္။ သံခဲကေတာ့ ယက္ကန္ယက္ကန္ ပုရစ္ငယ္ေတြကို မ်က္လံုးစံုမွိတ္ လ်စ္လ်ဴရႈရင္း အေဖ့အေငါက္ကလြတ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနရတယ္ ။
ငါးမ်ွားႀကိဳးခ်ည္တဲ႔ကိစၥျပီးေတာ့ သားအဖနွစ္ေယာက္ တဲရွိရာေခ်ာင္းကမ္းဘက္ဆီ ေလွာ္လာခဲ့တယ္။ ကမ္းေရာက္လို႔ သံခဲ ေလွဝမ္းထဲကေရေတြကို ပက္ထုတ္ေနတုန္း အေဖကေတာ့ ကမ္းေပၚတက္သြားတယ္။ ရြာထဲမွာသြားေဆာ့ဖို႔ သံခဲခြင့္ေတာင္းေတာ့ အေဖကေခါင္းညိတ္ျပတယ္။
သံခဲလည္း ကိစၥဝိစၥျပီးတာနဲ႔ ကမ္းေပၚေျပးတက္ ။ ရြာထဲကို ကဆုန္ေပါက္ ေျပးဝင္လိုက္တယ္။ ရြာလယ္က မန္က်ည္းပင္ေအာက္ကို ေရာက္ေတာ့ လူစံုေနျပီ။ ဝိုင္းထိုင္ေနတဲ့ ကေလးအုပ္ရဲ့ အလယ္မွာ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဟန္ပါပါ ကဗ်ာရြတ္ေနတဲ့ ေဖြးစိန္ကိုျမင္ေတာ့ သံခဲ အားတက္သြားတယ္ ။ ဟုတ္တယ္ ။ တစ္ရြာလံုးမွာ ေက်ာင္းေနရတဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ ေဖြးစိန္က သံခဲတို႔ရဲ့ အားထားရာပဲ ။ ေဖြးစိန္ဆိုျပတဲ့ ကဗ်ာေတြ စာေတြကို လိုက္ရြတ္ လိုက္ဆိုရတာ သံခဲ သေဘာအက်ဆံုး။ ဘာလို႔ဆို သံခဲက အသက္ကသာ ကိုးနွစ္ ဆယ္နွစ္ ။ စာဆိုတာကို ခုထိ အရုပ္ေရးျပရမလို ။ ေက်ာင္းဆိုတဲ့ေနရာက သံခဲနဲ႔ မသက္ဆိုင္သလို ။ ဒီေတာ့ ေဖြးစိန္က သံခဲထက္ငယ္ေပမဲ့ သံခဲရဲ့ ဆရာမပဲ။ သံခဲက ကေလးအုပ္ထဲကို တိုးေဝွ႔ထိုင္လိုက္တယ္။ လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးျပီး ေဖြးစိန္တိုင္ေနတဲ့ ကဗ်ာကို လိုက္ရြတ္တယ္။
``သူ၏ အသက္သတ္သည့္အတြက္ အသက္ကိုယ့္မွာတို ႏွိပ္စက္ကလူ ညွင္းပန္းသူ ေျပာသူ ေရာဂါထူ မသတ္ေရွာင္ရွားေနသူမ်ား အသက္ရွည္တာမ်ား´´
ကဗ်ာ အဆံုးမွာ တေျဖာင္းေျဖာင္းနဲ႔ လက္ခုပ္ေတြ တီးႀကျပန္တယ္။ ေဖြးစိန္က မက္တပ္ထရပ္လိုက္ျပီး ။ သူ႔ရဲ့ စြန္ေတာင္ဆြဲ ထဘီေလးကို ဆြဲဆန္႔လိုက္တယ္။
``သူမ်ားအသက္ကို သတ္ရင္ အနာေရာဂါ ထူေျပာျပီး အသက္တိုတတ္တယ္တဲ့ ။ ႏွိပ္စက္ညွင္းပန္းရင္လည္း ေရာဂါထူေျပာတာပဲ တဲ့ ။ အဲ့တာကို ဝဋ္လည္တယ္လို႔ ေခၚတာတဲ့ ။ သူမ်ားကိုနာေအာင္လုပ္လို႔ ကိုယ္ျပန္နာတဲ့ သေဘာေပါ့ဟာ ။ ဒါေႀကာင့္ နင္တို႔လည္း သူမ်ားအသက္ကို မသတ္ႀကနဲ႔ေနာ္´´
အားလံုးက တစ္ေယာက္ တစ္ေပါက္နဲ႔ ျပန္ေျဖႀကတယ္။ ေဖြးစိန္က ထဘီေလးကိုမျပီး ကုန္းေအာ္လိုက္တယ္။
``ဟာ မသတ္ရင္လည္း ျပီးေရာဟာ။ လာ သြားေဆာ့ႀကမယ္´´
ကေလးတစ္အုပ္က ေဖြးစိန္ဦးေဆာင္ရာ ကစားနည္းအတြက္ အုပ္စုဖြဲ႔ လူခြဲေနႀကတယ္။ သံခဲကေတာ့ ေနရာမွာပဲ မလႈပ္မယွက္ထိုင္ေနမိတယ္။ နားထဲမွာေတာ့ ေဖြးစိန္ရြတ္ျပတဲ့ကဗ်ာနဲ႔ ေဖြးစိန္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားေတြက မိုးဦးက် ဖားေတြေအာ္ေနသလို ။ ျပီးေတာ့ သံခဲ မ်က္လံုးထဲမွာ အေဖ ။ ျပီးေတာ့ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ပုရစ္ေလးေတြ။ ျပီးေတာ့ ငါးမွ်ားခ်ိတ္တန္လန္းနဲ႔ ငါးေတြ။ သံခဲ မတ္တပ္ထရပ္လိုက္တယ္ ။ ေျပးလႊားေဆာ့ေနတဲ့ ေဖြးစိန္ဆီကို ေျပးတယ္။ ေဖြးစိန္ရဲ့လက္ကို ဖမ္းဆုပ္လိုက္တယ္။
``ေဖြးစိန္ ငါးဖမ္းတဲ့ ငါတို႔အေဖေရာ ေရာဂါထူမွာလားဟင္´´
ေဖြးစိန္က သူ႔လက္ကို အတင္းရုန္းေနရင္းက ေခါင္းညိတ္တယ္။ သံခဲက ေဖြးစိန္လက္ကို မလႊတ္ေသးဘဲ။
``အသက္ေရာ တိုမွာလားဟင္´´
ေဖြးစိန္က စိတ္မရွည္ေတာ့သလို သံခဲရဲ့လက္ကို အတင္းဖယ္ျပီး ကုန္းေအာ္သြားတယ္။
``ေအးဟာ ေအး သူမ်ားအသက္ သတ္တဲ့လူတိုင္း အသက္တိုမွာ ေရာဂါထူမွာဟာ မယံုရင္လည္း ဆရာမသြားေမး´´
ေဖြးစိန္က ေျပးထြက္သြားတယ္။ သံခဲ ေခါင္းကို တဗ်င္းဗ်င္းကုတ္တယ္။ သံခဲ ယံုပါတယ္။ ဆရာမကိုလည္း သြားေမးစရာ မလိုပါဘူး။ သံခဲ စိတ္ပူေနတာက အေဖ။ အေဖက သံခဲလိုပဲ စာဆိုတာ အရုပ္ေရးျပရမယ့္လူ ။ ေဖြးစိန္ေျပာတာေတြကို အေဖ သိမွာမဟုတ္ဘူး ။ မသိလို႔သာ အေဖက လုပ္ေနတာေပါ့ ။ ဒါေပမဲ့ ခုခ်ိန္ေလာက္ဆို အေဖက မူးေနေလာက္ျပီ။ ခုခ်ိန္ အေဖ့ကို ဒီ အေႀကာင္းေတြ သြားေျပာျပရင္ ထိပ္ေခါက္ခံရမွာက အေသအခ်ာ။ သံခဲ ေခါင္းကို ခါရမ္းလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။
အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ ေျခလွမ္းေတြက အေဖရွိရာ ေခ်ာင္းစပ္က ဦးစံလွရဲ့ အရက္ျဖဴဆိုင္သို႔ ။ ဆိုင္နားကိုေရာက္ခါနီးမွာ ဆိုင္ထဲက လြင့္ပ်ံလာတဲ့ သီခ်င္းသံလိုလို ဘာလိုလို အေဖ့အသံဝါဝါႀကီးေႀကာင့္ သံခဲ ေျခေထာက္ေတြ တံု႔ဆိုင္းသြားျပန္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ေဖြးစိန္ရဲ့ စကားေတြက နားထဲမွာ ပဲ့တင္ထပ္လာျပန္တယ္။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ခပ္တင္းတင္း သံခဲ ဖိကိုက္လိုက္တယ္။ လက္သီးကို ခပ္းတင္းတင္းဆုပ္ျပီး သတိအေနအထားဆြဲလိုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ အရက္ျဖဴဆိုင္ထဲက အေဖ့ေရွ႔ကို ေရာက္ေအာင္သြားတယ္။
``အေဖ ဒီေန႔ကစျပီး ငါးမဖမ္းနဲ႔ေတာ့´´
ရုတ္တရက္ အရက္ျဖဴဆိုင္ထဲ ဝင္လာျပီး မဆီမဆိုင္စကားကို ေျပာလိုက္တဲ့ သံခဲကို အေဖက ရီေဝေဝႀကည့္တယ္။ ျပီးေတာ့ လက္ခါျပျပီး။
`` ဟာ ဒီကေလး ဘာေတြ လာေျပာေနျပန္ျပီလဲ မသိဘူး။ သြား အိမ္ျပန္ေတာ့´´
ေလွ်ာက်လာတဲ့ ႏွပ္ကို သံခဲ ရံႈ႕သြင္းလိုက္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ ခႏၶာကိုယ္ကို ေတာင့္သထက္ေတာင့္ေအာင္ ခပ္တင္းတင္း သတိဆြဲလိုက္တယ္။
``ငါးဖမ္းရင္ အေဖ အသက္တိုလိမ့္မယ္ဗ် ။ ေရာဂါထူလိမ့္မယ္ဗ်´´
အေဖက ေသာက္လက္စ အရက္ခြက္ကိုေစာင့္ခ်လိုက္ျပီး။
``မင္းကို ဘယ္သူေျပာလဲ´´
``ေဖြးစိန္ေျပာတာ သူတို႔ေက်ာင္းက ဆရာမက သင္ေပးလိုက္တာတဲ့´´
``ဘာ ေဖြးစိန္ ဟား ဟား ဟား ဟား…………… အဲ့ဒီေဖြးစိန္အေမပဲ ခုနက ငါးလာမွာသြာတာ သားေရ သူ႔သမီးေမြးေန႔အတြက္ ငါးေပါင္းေကြ်းမလို႔တဲ့ ဟား ဟား ဟား´´
သံခဲ စိတ္ရႈပ္သြားတယ္ ။ အေဖ့ကို ဘာျပန္ေျပာရမွန္း မသိဘူး ။ အေဖက သံခဲကို ဆိုင္အျပင္ဘက္ကို အတင္းတြန္းလႊတ္ျပီး ။
``ကဲ အိမ္ျပန္ပါ သားရယ္ ။ အေဖ့ကို ငါးမဖမ္းေစခ်င္ရင္ေလ ငါးဝယ္တဲ့လူ ငါးစားတဲ့လူေတြကို မဝယ္ပါနဲ႔ မစားပါနဲ႔ လို႔ လိုက္ေျပာေခ်။ ငါးဝယ္တဲ့လူ ငါးစားတဲ့လူ မရွိရင္ အေဖ ငါးမဖမ္းဘူး´´
သံခဲလည္း ေခါင္းတကုတ္ကုတ္နဲ႔ ဆိုင္ထဲကထြက္လာခဲ့ရတယ္ ။ ေခါင္းထဲမွာလည္းအေတြးေတြက နေဝတိမ္ေတာင္ ။ ေဖြးစိန္က ငါးဖမ္းတဲ့အေဖ့ကို အသက္တိုမယ္ေျပာတယ္ ။ ေဖြးစိန္အေမက ေဖြးစိန္ေမြးေန႔အတြက္ အေဖ့ဆီမွာ ငါးလာဝယ္တယ္ ။ အေဖက ငါးဝယ္တဲ့လူ မရွိရင္ ငါးစားတဲ့လူ မရွိရင္ ငါးမဖမ္းဘူးတဲ့ ။ သံခဲ ဘာလုပ္ရမလဲ ။ ငါးစားတဲ့ လူေတြကိုပဲ မစားပါနဲ႔လို႔ လိုက္ေျပာရမွာလား ။ လိုက္တားရမွာလား ။ ေဖြးစိန္ေမြးေန႔ကိုပဲ မလုပ္ပါနဲ႔ သြားေျပာရမွာလား ။
```````````````` အားးးးးးးးးးးးးးးးး´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´
အေဖ့ရဲ့ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္တဲ့အသံ ။ ဆိုင္အျပင္ကို ေလးငါးဆယ္လွမ္းေရာက္ေနတဲ့ သံခဲ ေျခေထာက္ေတြ အမိန္႔ေပးစရာ မလိုဘဲ ဆိုင္ထဲသို႔ ေျပးဝင္သြားတယ္။ ညာေျခ ဖဝါးကို လက္နဲ႔ အုပ္ကိုင္ရင္း ရံႈ႕တြေနတဲ့ အေဖ ။ ေသြးေတြက အေဖ့လက္ဖဝါး ႀကားထဲကေန ျမင္မေကာင္းေအာင္စီးက်ေနတယ္။ သံခဲ အေဖ့ အနားမွာ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ အုပ္ကိုင္ ထားတဲ့ အေဖ့ လက္ကို ဆြဲဖယ္လိုက္ေတာ့ အေဖ့ ေျခမနဲ႔ ေျခညိႈးႀကားထဲမွာ နံပါတ္ ၃ ငါးမွ်ားခ်ိတ္အႀကီးတစ္ေခ်ာင္းက စိုက္လ်က္သား ။ သံခဲလည္း လန္႔ျပီး ေနာက္ကို ေျခတစ္လွမ္းဆုတ္မိတယ္ ။ အေဖကေတာ့ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို အံႀကိတ္ကာ ဆြဲႏႈတ္တယ္ ။ ေသြးေတြက ေငါက္ခနဲ ပန္းထြက္လာျပန္တယ္ ။
အေဖ့သူငယ္ခ်င္းေတြက အနာကို ေရေလာင္းေပးျပီး သန္႔စင္ႀကတယ္ ။ ျပီးေတာ့ အနာကို အရက္ေတြ ေလာင္းခ်လိုက္တယ္ ။ ဦးစံလွက တဲထဲကေန ထြက္လာျပီး ။
``ဟ ေကာင္ေတြ အရက္ပ်ံေလာင္းရမွာေလကြာ ´´
အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက သူ႔ပုဆိုးကို ဆြဲျဖဲျပီး အေဖ့အနာကို စည္းေပးေနရင္းက ဦးစံလွကို ျပန္ေအာ္တယ္။
``ဟာ အရက္ပ်ံနဲ႔ အရက္က ပ်ံတစ္လံုးပဲကြာတာပါဗ်ာ ရပါတယ္ ခင္ဗ်ားမွာလည္း အရက္ပ်ံရွိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ေဆးနည္း က်ဳပ္တို႔သိတယ္´´
``ေအးပါကြာ မင္းတို႔ဘာသာ အဆင္ေျပလည္း ျပီးတာပဲ။ ငါ့ဆိုင္ထဲမွာ ဒီေလာက္လွည္းက်င္းထားတာ ဒီငါးမ်ွားခ်ိတ္က ဘယ္ကဘယ္လိုက်ခဲ့လဲ မသိပါဘူး´´
ဦးစံလွက ေျပာေျပာဆိုဆို တဲထဲျပန္ဝင္သြားတယ္ ။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက အေဖ့လက္ထဲကို အရက္ပုလင္းထည့္ေပးျပီး။
``ကဲ သူငယ္ခ်င္း အိမ္ေရာက္ရင္ ဒါေလးေမာ့ျပီး အိပ္ခ်လိုက္´´
အေဖက ရံႈ႕မဲ့မဲ့ မ်က္နွာနဲ႔ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္ ။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက အေဖ့ကို တြဲထူရင္း အူေႀကာင္ေႀကာင္ရပ္ႀကည့္ေနတဲ့ သံခဲကို လွမ္းေငါက္တယ္။
`` ဟေကာင္ေလး ဒီမွာ လာတြဲဦးေလ။ အမေလး ေတာ္ေတာ္အားကိုးရတဲ့အေကာင္´´
သံခဲလည္း အေဖ့ကိုေျပးတြဲလိုက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကို တစ္ဘက္ သားကိုတစ္ဘက္ တြဲခိုျပီး ေထာ့နင္း ေထာ့နင္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ေနရတဲ့ အေဖ့ကို ႀကည့္ျပီး သံခဲ ေတြေဝေနျပီ ။ ဒါဟာ ေဖြးစိန္ေျပာသလို ဝဋ္ပဲလား ။ ဒါဟာ ဝဋ္ဆိုရင္ ဒီဝဋ္ေတြမလည္ေအာင္ အေဖ ငါးမဖမ္းမွျဖစ္မွာ ။ အေဖ ငါးမဖမ္းဖို႔ဆို လူေတြကို ငါးမဝယ္ဖို႔ ငါးမစားဖို႔ လိုက္ေျပာရမယ္တဲ့ ။ သံခဲ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ။ ဒီရြာေလးမွာေတာင္ အိမ္ေျခကမနည္း ။ ငါးမစား ငါးမဝယ္တဲ့ အိမ္ကလည္း ခပ္ရွားရွား ။ ျပီးေတာ့ အေဖ့ဆီက ငါးဝယ္ေနႀကတာက အနီးအပါးရြာက လူေတြေရာပဲ။ ဒီေလာက္ လူအမ်ားႀကီးကို ငါးမစားဖို႔ သံခဲ ဘယ္လိုလုပ္ လိုက္ေျပာရမလဲ ။ သံခဲေျပာတိုင္းေရာ သူတို႔က လက္ခံပါ့မလား။
``````````ဟင္ ´´´´´´´´´´´´
တဲနားေရာက္ခါနီးမွာမွ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ျမင္ကြင္းေႀကာင့္ သံခဲ မွင္တတ္သြားမိတယ္။ သံခဲတို႔ တဲဝိုင္းထဲက ထြက္လာတဲ့ ေဖြးစိန္တို႔သား အမိ ။ သူတို႔ေနာက္ကမွ ငါးေတာင္းေတြ ထမ္းျပီးထြက္လာႀကတဲ့ ေဖြးစိန္တို႔ အိမ္က အလုပ္သမားေတြ ။ ျပီးေတာ့ ေဖြးစိန္ရဲ့ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတာက အေမ့ေစ်းဗန္းထဲက ငါးကင္။ ေဖြးစိန္က သူ႔အေမနဲ႔ စကားတေျပာေျပာ ေလွ်ာက္လာတယ္။ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတဲ့ တံစို႔ထိုးကင္ထားတဲ့ ငါးကင္ကိုလည္း ေဖြးစိန္က ငံု႔ကာ ငံု႔ကာ ေမႊးေနေသးတယ္ ။ ေဟာ့ဗ်ာ ေဟာ့ ေဟာ့ ။ ငါးကင္ကို ေဖြးစိန္ ဖဲ့လိုက္ျပီ ။ ထည့္ေတာ့မယ္ ထည့္ေတာ့မယ္ ပါးစပ္ထဲကို ပါးစပ္ထဲကို ။
````````````````````ေဖြးစိန္ မစားပါနဲ႔ ´´´´´´´´´´´´´´´´´´´´
ကုန္းေအာ္လိုက္တဲ့ သံခဲရဲ့ အသံက မအူေခ်ာင္း ကမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ပဲ့တင္ထပ္လို႔ ။
စံရတီ
